14 Şubat’ta Yalnızca Bir Yüzük Takılmadı… OnuncuKÖY’de Bir Aile Daha Büyüdü

14 Şubat’ta Yalnızca Bir Yüzük Takılmadı… OnuncuKÖY’de Bir Aile Daha Büyüdü
14 Şubat Sevgililer Günü’nde Canımız ciğerimiz Burak BATUS, sevdiği kadına evlilik teklif etti.
Parmağına yüzüğü taktı…
Ama o gece takılan sadece bir yüzük değildi.
“Öz Olanlardan Fazla Vakit Geçirdim”
Bazen kan bağı değil, gönül bağı büyütür insanı.
Bazen “benim değil” demek yerine, “bizim” demek büyütür aileyi.
Bu evde öyle olmuş.
Bir baba, eşinin önceki evliliğinden olan oğluyla geçirdiği vakti saklamıyor:
“Onunla geçirdiğim zaman, öz çocuklarımdan bile fazla.
Ama hepsini aynı seviyorum.”
Bu cümle bir haberden çok, bir insanlık notu aslında.
Yüzük Takma Anı Bir Dansa Dönüştü
Yüzük takıldı…
Gülüşler çoğaldı…
O an bir dans başladı.
O dans, yalnızca iki insanın mutluluğu değildi.
O dans, bir ailenin kabullenişi, bir babanın şefkati, bir annenin huzuruydu.
Bir çocuğun kalbinde “ben yalnız değilim” duygusunun sessiz ilanıydı.
Aile Kanla Değil, Kalple Kurulur
Toplumda “üvey” kelimesi çoğu zaman mesafe taşır.
Ama bazı evlerde o kelime hiç söylenmez.
Orada sadece:
“Biz” vardır.
“Bizim çocuklarımız” vardır.
“Bizim mutluluğumuz” vardır.
14 Şubat’ta takılan o yüzük, sadece iki kişiyi değil, bir aileyi birbirine daha da kenetledi.
Sevgi, sadece romantik bir cümle değildir.
Sevgi; sahiplenmektir.
Sevgi; ayırmamaktır.
Sevgi; “öz” ile “üvey” arasına çizgi çekmemektir.
Ve bazen en güzel haber, bir ihale dosyası değil…
Bir babanın “hepsini aynı seviyorum” cümlesidir.