Hatay’da Sahne Sönmedi: “Işık Bölündükçe Çoğalır

Hatay’da Sahne Sönmedi: “Işık Bölündükçe Çoğalır
27 Mart Dünya Tiyatro Günü’nde Hatay’dan güçlü bir çağrı:
Epik Sanat Tiyatrosu’nun 2026 bildirisi, deprem sonrası kente umut, sahneye direnç, topluma nefes oluyor.
Depremin yaralarını hâlâ sarmaya çalışan Hatay’da, bazı ışıklar hiç sönmedi.
O ışıklardan biri de sahnede yanmaya devam ediyor.
2005 yılından bu yana Hatay’da sanat üreten Epik Sanat Tiyatrosu, 27 Mart Dünya Tiyatro Günü dolayısıyla yayımladığı 2026 Tiyatro Bildirisi ile yalnızca bir kutlama yapmadı;
aynı zamanda bir çağrıda bulundu:
Konuşmaya, anlatmaya, iyileşmeye devam etme çağrısı.
Bu bildirinin altında imzası olan isim, Epik Sanat Tiyatrosu Genel Sanat Yönetmeni
Gökhan Altunöz.
YERELDEN YÜKSELEN GÜÇ: TİYATRO
Altunöz’ün metninde en güçlü vurgu şu:
Tiyatro yerelden doğar, yerelden büyür.
Büyük şehirlerin parlak sahnelerinden çok, küçük şehirlerin sokaklarında, mahalle aralarında ve halkın kalbinde gerçek anlamını bulur.
Epik Sanat Tiyatrosu da 20 yıldır Hatay’ın:
•acısını
•sevincini
•hikâyesini
sahneye taşıyarak, kentin hafızasını diri tutuyor.
20 YILLIK ADANMIŞLIK HİKÂYESİ
1 Aralık 1982 doğumlu Gökhan Altunöz;
Anadolu Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı mezunu.
İstanbul Üniversitesi’nde:
•dramatik yazarlık
•tiyatro terapi
•drama eğitmenliği
alanlarında uzmanlaştı.
Bugüne kadar:
• 15 tam metin
• 200’e yakın kısa oyun
yazan Altunöz; “Nazım”, “Yaşamak Şakaya Gelmez”, “Sus(mak)”, “Adı Kadın” gibi eserleriyle toplumsal meselelere sahneden ayna tuttu.
Sanatta tek bir hedefi var:
İnsanı, insana anlatmak.
OYUNCUYA VE SEYİRCİYE MESAJ
Altunöz, bildirisinde sahneden inmeyen oyunculara şöyle sesleniyor:
“Emeğiniz dünyayı iyileştiriyor.”
Seyirciye verdiği mesaj ise şu:
“Siz varsanız bu ayna anlamlı.”
Ve en çarpıcı tespit:
“Bir toplum tiyatroyla konuştuğunda, şiddet dilini kaybeder.”
Epik Sanat Tiyatrosu’nun 2026 bildirisi, tiyatronun özünü şu sözlerle ortaya koyuyor:
“Sahne karardığında dünya susar. Bir ışık yanar. Ve insan, kendine doğru yürümeye başlar.”
“Tiyatro ile büyüyen insan, yumruğunu değil sesini kaldırır.”
“Empati, sahnenin görünmeyen dekorudur.”
“Sahne bir aynadır; insan orada kendini çoğalmış görür.”
“Işık bölündükçe çoğalır.”
“Tiyatro, insan olmanın sonsuz provasıdır.”
Bu metin, yalnızca sanatçıya değil;
bir kente, bir topluma ve geleceğe yazılmış bir çağrı niteliği taşıyor.
Hatay’da hâlâ çok şey eksik.
Ama bir şey var ki yerinde duruyor:
İnsan.
Ve insan anlatmaya devam ettiği sürece,
bu şehir tamamen yıkılmış sayılmaz.
Çünkü sahne varsa,
umut da vardır.